منبع:سینمای ما

پيش درآمد: پرداختن به معانی زمان، عشق، زندگی و مرگ در قلب فیلمنامه‌ی اریک راث «ماجرای عجیب بنجامین باتن» رخنه کرده است. فیلمی که به سومین همکاری براد پیت و دیوید فینچر (بعد از «هفت» و «باشگاه مبارزه») منتهی شده است. اما با دیدگاه انتقادی «بنجامین باتن» فیلمی از نوع فیلم‌های پیشین فینچر نیست. داستان اصلی آن در اصل برگرفته از داستان کوتاهی اثر اف. اسکات فیتزجرالد است، مردی که در کهنسالی به دنیا می‌آید و به سوی جوانی و کودکی سیر بازگشتی دارد. این داستان، داستانی حماسی و درون‌گراست، اثری ظریف و پُر زرق و برق که طرحی تفکربرانگیز بر اساس اخلاق‌گرایی انسان در بطن آن جایی داده شده است و این که چگونه انسان می‌تواند ساعات کوتاهی را که در کنار معشوقش است، بگذراند. درون‌مایه‌هایی که راث از دل داستان بیرون کشیده است به تجربیات شخصی او ارتباط مستقیم دارد. داستان بیش از حد طولانی و با پرش‌های زمانی متعدد فیلم از بیمارستان نیواورلند که در آستانه‌ی تهدید توفان کاترینا قرار دارد، شروع می‌شود، جایی که دیزیِ پیر(کیت بلانشت) ساعات پایانی عمر خود را در کنار دخترش کارولین (جولیا اورموند) می‌گذراند. کارولین بنا به درخواست مادرش خاطرات عشق قدیمی او را با صدای بلند برایش می‌خواند، مردی به نام بنجامین باتن (براد پیت) که در سال 1918 در شرایط و موقعیتی عجیب به دنیا می‌آید، زندگی‌ای رو به عقب در قرن بیستم میلادی، مجموعه‌ای از درس‌ها و تجربیات باارزش زندگی در طول مسیری که تمام آدم‌های اطرافش به سوی پیری گام بر می‌دارند و مرگ، اما او با نوعی دیگر مواجه است. راث در گفتگویي مقایسه‌ای نيز میان «بنجامین باتن» و «فارست گامپ» (فیلمنامه‌ای که برای او جایزه‌ی اسکار به همراه داشت) انجام داده است. توضیح اینکه چگونه اثری مانند «فارست گامپ» برگرفته از تجربه‌ی شخصی او در پی مرگ پدر و مادرش بوده است، فیلمنامه‌ای که تا به امروز شخصی‌ترین اثر او تلقی می‌شد و اینکه چقدر پذیرش کارگردانی فینچر از فیلمنامه‌اش برایش جالب بوده است و غیره ...

- در اولین روزهای اکران «فارست گامپ» بود که فیلم را دیدم و متوجه شدم که فیلم تا چه اندازه درگیر قضیه مرگ پدر و مادر شماست، شخصی‌ترین مسئله‌ای که کسی می‌تواند دیگران را در آن سهیم بداند. می‌توانی بگویی فیلمنامه‌ات تا چه اندازه تحت تاثیر این جریان بوده است؟
• کاملا، بدون مسئله‌ی فوت پدر و مادرم نمی‌توانستم این فیلمنامه را بنویسم. این جریان باعث شد به خودم نگاهی بیاندازم و البته به آنها ...

- نوشتنش را بعد از از دست دادن آنها شروع کردی؟
• مادرم از بیماری سرطان رنج می‌برد که نوشتنش را شروع کردم و البته طولی نکشید که از دنیا رفت. دو سال بعد از آن هم پدرم درگذشت اما من همچنان در حال نوشتن بودم. و به کلام دیگر درواقع این جریان (متاسفانه) از من نویسنده‌ی بهتری ساخت. شما وقتی در حال انجام کاری هستید، مجبورید که با احساسات‌تان کنار بیایید اما چه بخواهید و چه نخواهید در نهایت نتیجه‌ی کارتان تبدیل به تراژدی خواهد شد. من فکر می‌کنم نتیجه‌ی بدی هم به دست نخواهد آمد، حتی اگر در رابطه با آن قضیه‌ی تراژیک هم نباشد.

- آیا در «بنجامین باتن» دیزی بستری در بیمارستان و کارولین هم ارتباط مستقیم با جریان والدینت دارند؟
• بله. دقیقا. اگر من دیالوگی نوشته‌ام همگی بر اساس چیزهایی بوده که پدر و مادرم به من می‌گفتند. یادم می‌آید که به مادرم می‌گفتم: "نگرانی؟" و او می گفت: "حس عجیبی دارم." و من فکر کردم این دیالوگ خوبی برای شروع فیلم است.

- تمام کسانی که تجربه‌ای مشابه از مرگ خانواده‌شان دارند -پیری یا بیماری- ناخودآگاه تحت تاثیر آن سکانس‌ها قرار می‌گیرند. هر کس به گونه‌ای ...
• فکر می‌کنم درست است. دیوید (فینچر) هم که پدرش را همین‌گونه از دست داده است، همین طور بود. در واقع برای همه این گونه است.

- به خاطر این مسئله فکر نمی‌کنی این فیلمنامه از دیگر پروژه‌هایت شخصی‌تر باشد؟
• من فکر می‌کنم این شخصی‌ترین فیلمنامه‌ی من است. به همان اندازه نزدیک به آنچه خود شما از من دستگیرتان شده است.

- به عنوان یک نویسنده، شما با تمام شخصیت‌ها هم‌ذات‌پنداری می‌کنی یا بیشتر با یک شخصیت-مثل شخصیت اول داستان-؟
• خوب من فکر می‌کنم باید در پیِ کسانی باشی که بتوانی با آنها ارتباط برقرار کنی. چه دوست‌شان داشته باشی و چه نداشته باشی مجبوری یک سری از حقایق، تاریخچه‌ها و مشخصه‌های روانکاوانه را به آنها سنجاق کنی-این که به این شناخت برسی که این شخصیت ریشه‌اش در کجاست که در حال حاضر چنین شخصیتی دارد.

- پس خودت بیشتر توانستی با بنجامین هم‌ذات‌پنداری کنی یا با کارولین؟
• پسر سؤال سختی پرسیدی! فکر می‌کنم بیشتر با بنجامین. البته تنها به عنوان گوینده‌ی داستانی که مجذوب شرایط زندگی یک انسان می‌شود. در جای کارولین، خوب واقعا نمی‌توانم خودم را در شرایط او قرار دهم. او با شرایط پیچیده‌تری مواجه است.

- فکر می‌کنی در «بنجامین باتن» نقش خودت پررنگ‌تر است یا دیوید فینچر؟
• نمی‌توانم در مورد دیوید نظری بدهم اما به گمانم نقش من پررنگ‌تر باشد و البته دیوید هم دیدگاه من را منعکس کرده است، پس او باید نکات مهم و باربط را تشخیص می‌داد و من فکر می‌کنم در واقع ترکیبی از هر دوی ما در فرمی زیبا شکل گرفته است. ما از این جهات خیلی به هم نزدیک هستیم. او می‌گفت: "نمی‌خواهم ناامیدت کنم." من هم می‌گفتم: "من نمی‌خواهم تو را ناامید کنم."

- آیا در زمینه فیلمسازی، با دیوید فینچر ارتباط نزدیک‌تری نسبت به دیگر کارگردان‌ها داشتی؟
• خوب در حقیقت نه. بیشتر کسانی که من تا حالا با آنها کار کرده‌ام تجربه‌های خوبی برایم به همراه داشته‌اند. همه‌ی آنها انسان‌های باهوش و متفکری بوده‌اند، اگرچه شخصیت‌‌های متفاوتی داشته‌اند. واضح است که دیوید فینچر با مایکل مان و استیون اسپیلبرگ یا دیگر کارگردان‌ها فرق دارد. هر کدام از آنها راه و جهت خودشان را دارند و همه‌ی تلاش‌شان هم این است که بهترین کار را از اثر شما بیرون بکشند و شما هم در عوض تلاش می‌کنید بهترین ایده‌ها را از آنها بگیرید و البته طبیعی‌اش هم همین است.

- قبل از همکاری بر روی «بنجامین باتن» هم دیوید فینچر را می‌شناختی؟
• اولین باری که او را دیدم زمانی بود که می‌خواستیم راجع به فیلمنامه صحبت کنیم. خودش را ندیده بودم اما فیلم‌هایش را دوست داشتم.

- فکر می‌کنی این فیلم حرکت و تغییر جهت اعجاب‌برانگیزی برای او بوده؟
• من فکر می‌کنم این فیلم کامل‌کننده‌ی دیگر کارهایش است. شاید آنها با بنجامین فرق اساسی داشته باشند اما فکر نمی‌کنم کسی که می‌خواهد کارهای بزرگی ارائه دهد تنها خودش را به ساختن درام محدود کند. خود من هم همین کار را کرده‌ام. من هم شخصیت‌های متفاوتی را نوشته‌ام. کسی مثل بنجامین. اما به گمانم گاهی انسان‌هایی هم هستند که ساکت‌تر و درون‌گراترند و البته این به آن معنا نیست که آنها چیزی را احساس نمی‌کنند یا اینکه مسیرشان را بر طبق آن طرح‌ریزی می‌کنند. فکر می‌کنم از جهاتی براد پیت مجبور به بازی در نقش سخت‌تری نسبت به دیگران بود، چون ساکت و آرام بودن سخت‌ترین کار در زمینه‌ی بازیگری است. یادم می‌آید که باب دنیرو زمانی به من می‌گفت: "سخت‌ترین کار در زمینه‌ی بازیگری گوش دادن به حرف دیگران است." او می‌گفت: "بیشتر بازیگران دوست دارند برای آنچه می‌خواهند بگویند برنامه‌ریزی کنند پس اگر شما بازیگر بسیار خوبی دیدید بدانید که شنونده‌ی خوبی است."

- وقتی که «بنجامین باتن» را می‌نوشتی بر تکنولوژی‌های لازم برای به روی صحنه بردن شخصیت بنجامین هم آگاه بودی؟ از زمانی که نوزادی پیر به دنیا می‌آید تا زمانی که سیر وارونه‌ی زندگی‌اش را طی می‌کند؟
• من نمی‌دانستم برای این کار واقعا چه نوع تکنولوژی لازم است. یک چیزهایی می‌دانستم اما نه کاملا. اول بحث بر این بود که 4 یا 5 بازیگر نقش بنجامین را در دوره‌های مختلف سنی او بازی کنند اما من ایمان داشتم که دیوید می‌تواند چیز خوبی از توی آن درآورد. این وجه کار در واقع به من تعلق ندارد، من تنها به عنوان فیلمنامه‌نویس آن را نوشته‌ام، هیچ وقت هم فکر نکردم که آنها نمی‌توانند از پس آن بر بیایند. حالا می‌فهمم که چرا آنها اینقدر نگران بودند. اگر بنجامین لال به نظر می‌رسید فیلم نابود می‌شد.

- من فکر کردم که خیلی دیدنی و جذاب است...
• من هم همین فکر را کردم. فیلم به بهترین شکل ممکن ساخته شد. اما ما اول آن را بر روی پرده امتحان کردیم و کسانی که آن را می‌دیدند. ما متوجه شدیم که آنها راجع به براد پیت حرف نمی‌زنند، او که در زندگی روزمره‌اش مثل همه‌ی ماست، چون آنها در نقش بنجامین غرق شده بودند. پس فیلم کار خودش را کرده بود.

- در مرحله‌ی نگارش فیلمنامه و در حالت خاص زمانی که «بنجامین باتن» را می‌نوشتی، از چیزی به نام الهام گرفتن هم برای کارت استفاده می‌کردی؟ به موسیقی هم گوش می‌دادی؟
• من تنها می‌نشستم و رویاپردازی می‌کردم. این را امروز متوجه شدم، زمانی که کسی از من پرسید پرنده‌ی انسان‌نما از کجا می‌آید؟ و من تا حالا هیچ‌وقت به آن فکر نکرده بودم. اما فهمیدم که او گاهی می‌آید و پشت پنجره‌ی اتاقم می‌نشیند و گاهی که در طول روز رویاپردازی می‌کنم دوست دارم به آن نگاه کنم. پس می‌توانم بفهمم که از کجا آمده است.

- من هم دوست دارم چنین چیزی را لمس کنم ... زمانی که از داستان کوتاه فیتزجرالد الگوبرداری می‌کردی خیلی از جزئیات را تغییر دادی.یکی از انتخاب‌هایی که داشتی بهره‌برداری از علم تخیل بود که برای تغییر فرم سنی و نوع تولدش در دست داشتی.
• من تصمیم گرفتم آن را آن‌گونه که هست به تصویر نکشم بلکه آن طور نشان دهم که بیننده آن را یک افسانه تلقی کند. برای بازی کردن با سوژه، ایده‌مان این بود که در آغاز پزشکی داشته باشیم که بگوید: "تا حالا هیچ‌وقت چیزی شبیه به این ندیده بودم." و بعد آن را در بهترین شکل ممکن نشان دهیم بدون آن که در پیش روی وضعیتش پا از حد فراتر بگذاریم.

- شما در دانشگاه فولکلور (فرهنگ قومی) خوانده‌ای. فکر می‌کنی این قضیه تا چه حد بر روی نوشتنت تاثیر گذاشته است؟
• من فکر می‌کنم به جای هر گونه ابزار برجسته‌ی نوشتاری حسی آمریکایی در پس کارهایم پنهان است. مثل کسی که با آتش سوخته یا چیزی شبیه به آن. این چیزی شبیه به فولکلور است و همیشه برایم جذاب بوده. ایده‌ی اصلی از مارک تواین گرفته شد. این بهتر است.

- پیرمردی که هیچ چیز یادش نمی‌آید به جز اینکه تا حالا هفت بار با آتش سوخته است شروع خوبی برای کمدی در این گونه کارهاست اما می‌توانم قسم بخورم که من هفت بار مواجه شدن او را با آتش ندیدم.
• واقعا این جور فکر می‌کنی؟

- اول دو بار می‌بینی، بعد زمانی که در صحرا با آن مواجه شده و بعد در کامیونش و بعد زمانی که با سگش راه می‌رفته و یک بار هم در آخر...
• خوب شاید به این خاطر که ما قصد نداشتیم هر هفت بار را نشان دهیم. درست است؟ الان واقعا متعجبم. باید بروم و ببینم. فردا شب حتما دوباره می‌بینمش و می‌شمار

 

 

 

 

 

سینمای ما- ویلیام برادلی –براد- پیت متولد 18 دسامبر 1963 بازیگر آمریکایی که بعنوان ستاره در چندین فیلم موفق در اواسط دهه نود ظاهر شده است. از او بعنوان یکی از جذاب‌ترین مردان جهان نام برده می‌شود و زندگی خصوصی‌اش بطور وسیعی گزارش شده و تا بحال موفق به دریافت جایزه گلدن‌گلاب و نامزد جایزه آکادمی هم بوده است.
پیت دوران حرفه‌ای‌اش را با مصاحبه‌های تلویزیونی آغاز نمود و نقش دایمی او در شوهای تلویزیونی دالاس در کانال CBSدرسال 1987 بود. او بعنوان بازیگر اصلی در فیلم‌هایی در ژانرهای مربوط به نوجوانان و همچنین جنایی و کمدی و درام‌های خانوادگی ایفای نقش کرده است. او اولین بار در فیلم «تلما و لوئيز» (ريدلي اسكات-1991) بعنوان یک گاوباز آس و پاس ظاهر شد که توانست از شخصیت جینا ديویس در آن فیلم دلربایی کند و بسیار هم مورد توجه قرار گرفت. اولین نقش عمده‌اش در يك فیلم برجسته و مهم با عنوان «مصاحبه با خون‌آشام» در سال 1994 بود. بازي خيره‌كننده او در 2 فیلم جنایی و علمی تخیلی «هفت» و «12 میمون» بسیار مورد استقبال قرار گرفت و منجر به دریافت جایزه بهترین بازیگری شد. سال 1999 پیت در فیلم «باشگاه مبارزه» با به تصویر کشاندن نقش تایلور دردن خشن ولی دارای موهبت‌ها و قابلیت‌های بسیار بالای ذهنی توانست شهرتی دو چندان پیدا کند. از آن به بعد جایگاه خویش را بعنوان یک بازیگر برجسته بارزتر کرد، و بعد هم موفقیت‌های بزرگ تجاری در فیلم‌هایی همچون «11 يار اوشن»، «جاسوس‌بازي»، «تِروي» و یک فیلم جاسوسی کمدی رمانتیک در فیلم «آقا و خانم اسمیت» و «بعد از خواندن بسوزان» کسب نمود.
رابطه بسیار مقطعی او با بازیگر زن گوئينت پالترو و ازدواجش با جنیفر آنیستون (2005-2000) برایش بسیار حاشیه‌ساز بود و هم اکنون هم با آنجلیا جولی زندگی می‌کند. پیت و جولی دارای 3 فرزند‌خوانده به نام‌های مادوکس، پکس و زهرا و 3 فرزند اصلی شیلو، ناکس و ویوینی می‌باشند. او بدلیل زندگی پر سر و صدایش با جولی دایماً درگیر حواشی در سطح داخلی و بین‌الملل بوده است.

اوایل زندگی:
پیت در شامنی اکلاهاما متولد شد. مادرش جین ريتا مشاور دبیرستان و پدرش ویلیام آلوین پیت مالک کمپانی ماشین‌های واگن است. پیت همراه خواهر و برادرش (راگ و جولی نیل) در اسپرینگ‌فیلد در ایالت میسوری بزرگ شد جایی که بعد از تولد پیت خانواده‌اش به آنجا رفتند. همچنان که او بزرگتر می‌شد به عنوان یک تعمید‌دهنده جنوبی محافظه‌کار مشغول به کار شد و سروده‌های کلیسا را می‌خواند.
بعد از اتمام دوره دبیرستان در سال 1982 وارد دانشگاه میسوری شد و در رشته روزنامه‌نگاری تحصیل کرد. در سال 1985، دو هفته قبل از دریافت مدرک، دانشگاه را رها کرد و برای گذراندن کلاس‌های بازیگری به کالیفرنیا و لوس‌آنجلس رفت. در آنجا یک سری شغل‌های متعدد عجیب اختیار کرد. از شوفری فروش سیگار و کمک کردن به یک مولف نمایش‌های تلويزیونی تا پوشیدن لباس جوجه ال پولولوکو تا بتواند هزینه کلاس‌های بازیگری را بپردازد. وقتی که از او درباره تاثیر محوری تصمیمش که میسوری را به قصد لوس‌آنجلس ترک کرد پرسیدند گفت: "من قصد نداشتم از شر چیزی خلاص شوم تا بتوانم به دنیای خودم برسم. قصد هم نداشتم چیزی را پشت سرم رها کنم تا به سوی چیزی دیگری حرکت کنم. نمی‌دانستم وقتی به لوس‌آنجلس برسم چه خواهد شد حتی از هیجان‌انگیزترین چیزها در مورد سفر کردن بی‌اطلاع بودم.

2. دوران بازیگری

شروع بازیگری:
وقتی که در لوس‌آنجلس سخت در سعی و تکاپو بود، شروع به مطالعه و بررسی حرفه بازیگری زیر نظر مربی مشهوری به نام روی لاندن کرد. در دسامبر 1987 کارش را با مصاحبه‌های تلوزیونی آغاز کرد. حضورش در شوهای تلوزیونی دالاس در نقش رَندی، دوست شالانی مک‌کان هم تاثیرگذار بود. در طی مصاحبه‌ای با نشریه پیپل در مورد بازی با مک‌کان گفت: "لحظات بسیار شیرین و به نوعی یک اشتیاق بود بخاطر اینکه تا قبل از آن مک‌کان را ملاقات نکرده بودم." شخصیت او در این نمایش حدود 5 هفته به طول انجامید. همچنین در سال 1990 در یک درام تلوزیونی کوتاه مدت بنام «روزهای افتخار» حضور پیدا کرد.
1988 اولین نقش سینمایی‌اش را در فیلم «نیمه تاریک خورشید» بر عهده گرفت. در این فیلم او نقش یک پسر جوان آمریکایی را داشت که به همراه خانواده‌اش به دریای آدریاتیک در شرق ایتالیا رفته تا بلکه درمانی برای بعضی از مشکلات پوستی‌اش پیدا کنند. فیلم در تابستان 1988 در کشور یوگسلاوی جلوی دوربین رفت. بدلیل جنگ و دیگر مسایل دیگر مجوز فیلم بعد از 9 سال همراه با بازنويسي تقریباً کلی آن صادر شد. سپس بازیگر فیلم «Too Young to Die?» شد. فيلم در مورد نوجوانی ست که متهم به آدم‌کشی شده و محکوم به مرگ می‌شود. پیت (بیلی کانتون) در نقش یک معتاد به مواد مخدر ظاهر شد که جولییت لوییس که زنی فراری ست را اغفال می‌کند. در یک برنامه مرور هفتگی فیلم‌های تلویزیونی، منتقدی بنام کن تاکر درباره او و نقشش نوشت: "پیت بیشتر مانند جان کاگر ملن کمپ بد طینت بنظر می‌آید .او بسیار ترسناک است."
پیت (در نقش جو مالونی) در «طول جاده» در کنار ورنا مارتین خوش درخشید. ولگرد و جنایت‌کار زبردستی که با برادرش که او هم یک جنایتکار سرسخت است همراه می‌شود.
پیت توانست با بازی در فیلم «تلما ولوییز» توجه بیشتری در اذهان عمومی به خود جلب کند. او در فیلم نقش یک جانی دمدمی مزاج را داشت که با تلما (جینا دیوییس) آشنا می‌شود.
پس از کسب موفقیت در «تلما و لوییز» این ستاره سینما در فیلمی بنام «جانی سود» به کارگردانی تام دیکلیو محصول سال 1991 در کنار کاترین کینز و نیک کیو بازی کرد. او در این فیلم بعنوان یک خیال‌باف دیده می‌شد که آرزو داشت روزی ستاره مشهور موسیقی راک شود.
براد پس از حضورش در «جهان بی‌روح» و فیلم «رودخانه‌ای از آن میان می‌گذرد» ساخته رابرت ردفورد دیگر یک ستاره تمام عیار و كامل بود. در 1993 در فیلم «کالیفرنیا» توانست با جولییت لوییز که در فیلم «Too Young to Die?» هم با یکدیگر نقش‌آفرینی کرده بودند مجدداً همبازی شود. او نقش یک آدم‌کش پریشان‌احوال را داشت و لوییز در نقش نامزد سابق پیت بازي مي‌كرد. پیتر تراورس از نشریه رولینگ استون در بخش نقد فیلم اجرای پیت را یک کار بسیار برجسته نامید. او همچنین در مورد همکاری پیت و لوییز این چنین نوشت: "او و لوییز این مهمل‌گویی را به اندازه کافی به مرحله اجرا می‌گذارند تا بتوانند بطور ارزنده‌ای یک نوع تعلیق در بی‌اعتقادی و بی‌ایمانی ایجاد نمایند.". در همان سال او جایزه شو دسِت را با عنوان "ستاره مرد آینده‌دار"را از آن خود نمود.

موفقیت بحث‌برانگیز ابتدایی
او در آن زمان ستاره فیلم‌هایی همچون «افسانه‌های پاییز» و «هفت» هم بود. او با ایفای نقش در «افسانه‌های پاییز» موفق به کسب اولین نامزدی گلدن‌گلاب در قسمت بهترین نقش‌آفرینی شد.
در فیلم «هفت» پیت (دیوید میلر) در کنار مورگان فریمن در نقش بازرس پلیس در تعقیب آدم‌کشی خطرناک (کوین اسپیسی) هستند. ریتا کمپلی از نشریه واشنگتن پست در بخش یادداشت فیلم اجرای پیت را مورد تحسین قرار داد و به او لقب "برانگیزنده احساسات"را داد.
پیت سپس در «12 میمون» (1995) شمایلی از جفری گویینز را به تصویر کشید و بسیار مورد استقبال تماشاگران و منتقدان قرار گرفت و بهترین فروش هفتگی را نيز به خود اختصاص داد. شخصیت او در فیلم بطور ویژه‌ای مورد تحسین قرار گرفت بطوری‌که جنت ماسلین از نشریه نیویورک‌تایمز نوشت: "با چنین اجرای مهیج و تکان‌دهنده‌ای در واقع پیت جفری را با یک خواب مغناطیسی عجیب از جا پراند که بعدها در فیلم بسیار مهم جلوه کرد. پیت موفق شد اولین جایزه گلدن‌گلوب و اولین نامزدی آکادمی را در قسمت "بهترین بازیگر نقش مکمل مرد" کسب کند.
حضور پیت را می‌توان در فیلم «خواب‌آلوها» محصول 1996 دنبال كرد. نام و موضوع فیلم اقتباسی ست از رمان لورنزا کارکاترا. او در این اثر با ستاره‌هایی همچون کوین بیکن و رابرت دنیرو همبازی بود. او سال بعد در کنار هریسون فورد بعنوان تروریست ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در فیلم «متعلق به شیطان» حضور یافت. او در چندین فیلم با لهجه ایرلندی در ظاهر شد.
همان سال در فیلم «هفت سال در تبت» به کارگردانی ژان ژاك آنو در نقش کوهنوردی اتریشی به اسم هنریش هرر ظاهر شد و برای ایفای اینن نقش مجبور شد همراه دیگر ستاره فیلم یعنی دیوید تولیس به سفرهایی به کالیفرنیا و رشته کوه‌های آلپ برای آموزش کوهنوردی و صخره‌نوردی برود. به خاطر موضوع برتری‌نژادی تبتی در این فیلم دولت چین ورود پیت و تولیس را به کشور چین ممنوع کرد.
سال 1998 در فیلم «ملاقات با جو بلک» مرگ را به عنوان یک شخصیت تجسمی در بدن مردی جوان جای داد تا بتواند معنای انسان بودن را لمس کند. این اثر باعث شد که پیت یکبار دیگر مانند فیلم «افسانه‌های پاییز» با هنرپیشه بریتانيايی، آنتونی هاپکینز بزرگ، همبازی شود.

از 1999 تا 2003
«باشگاه مبارزه» محصول 1999 را می‌توان از جمله موفق‌ترین فیلم‌های دوره حرفه‌ای پیت برشمرد. او در نقش تایلور دردن که مسئولیت هدایت یک باشگاه مشت‌زنی زیرزمینی را بر عهده دارد بازی کرد. فیلم اقتباسی از رمان چاک پالانیاک با همین عنوان بود و کارگرداني فیلم را دیوید فینچر، همان کارگردان فیلم «هفت»، بر عهده داشت. در زمان تولید فیلم، فینچر تعبیرش از فیلم را چنین بیان کرد: "بزن بزن و جنگ و دعوا در این مکان، لزوماً بدین معنا نیست که تعرض و پرخاشگری درون خود را بر سر فرد دیگری خالی کنیم. هدف این است که به این مکان وارد شویم تجربه کنیم و مشت‌های‌مان را بطور قابل ملاحظه‌تری رها کنیم و بعد متوجه می‌شویم که چگونه با حالتی دگرگون‌شده از این مکان بیرون می‌رویم".
«باشگاه مشت‌زنی» برای نخستین‌بار در فستیوال بین‌المللی فیلم ونیز در معرض تماشای عموم گذاشته شد. به محض اکران فیلم نظرات موافق بسیاری را بخود جلب کرد. همچنین اجرای پیت بسيار مورد توجه واقع شد. در نشریه ورایتی منتقدی بنام دیوید رونی در یادداشت‌های خود نوشت: "پیت متین دارای موهبتی الهی و از لحاظ جسمانی پویا ست".
بدنبال موفقیت در فیلم «باشگاه مبارزه» پیت در نقش یک مشت‌زن کولی ایرلندی در فیلمی گانگستری بنام «قاپ‌زنی» در کنار بازیگرانی همچون جیسون استاتام، وینی جونز، بنیسیو دل‌تورو و به کارگردانی گای ریچی حضور داشت. فیلم راجع به یک کشتی مخصوص دزدان دریائی بود که الماس‌های سرقت‌رفته را حمل می‌کرد، و پیت در این میان بعنوان یک احاطه‌کننده در جلوی مافیای روسی و آمریکائی و آن ارواح تیره و تار حاضر می‌شود. و ما در اینجا به وضوح تغییر لهجه ایرلندی او را در فیلم «متعلق به شیطان» به لهجه‌ای رسا و قابل فهم در این فیلم شاهد هستیم. او برای ادامه یک سری از مهارت‌های مشت‌زنی در باشگاه ریکی در واتفورد آموزه‌های بسیاری را کسب نمود.
در سال 2001 پیت و جولیا رابرتز «مکزیکی» را که یک کمدی رمانتیک بود تجربه کردند. نقش بعدی او در فيلمي با موضوع جنگ سرد اما مهیج به نام «جاسوس‌بازی» بود که در این فیلم رابرت ردفورت در نقش یک مربي و مشاور او را یاری کرد. همچنین در 2001 پیت (راستی رایان) در بازسازی فیلم «يازده يار اوشن» با حضور رت پک در دهه 60 ایفای نقش کرد. او به همراه جرج کلونی، مت دیمون و اندی گارسیا در این فیلم پرستاره استیون سادربرگ ظاهر شدند. راجر ابرت درباره فیلم نوشت: "لحن گفتاری براد پیت بسیار زیباست". او در فيلم انيميشني «افسانه‌های هفت دریا» محصول 2003 صدای سندباد این قهرمان کارتونی کوچک را بر عهده گرفت.

از 2004 تا اکنون
در سال 2004 دو فیلم «دوازده یار اوشن» و فیلم حماسی «تِروی» بر گرفته از ایلیادِ هومر که آشیلِِِِ قهرمان را به تصویر می‌کشید بازی کرد. قبل از آغاز فیلم برای اجرای این نقش یک دوره آموزش 6 ماهۀ شمشیربازی را طی کرد، و در زمان تولید فیلم تاندوم‌های پایش صدمه دید و ساخت فیلم را به مدت چند هفته به تعویق انداخت. ميک لازال از نشریه سانفرانسيسكو كِرانيكِل در نقد «تِروی» در مورد اجرای پیت به او لقب "آهن‌ربا" را داد. در فیلم سال 2005، «آقا و خانم اسمیت» به کارگردانی داگ لیمان با بازیگری پیت (آقای اسمیت) و جولی (خانم اسمیت) سرآغاز آشنایی این دو شد. داستان راجع به زوج ملول و رنجیده‌خاطری ست که متوجه می‌شوند هر دوی آنها قاتلان سری هستند. فیلم به دلیل رابطه خاص و كنش و واكنش‌هاي عجيب و غريب اما ديدني این دو عنصر سرد، خشن و بي‌روح بسیار مورد استقبال و تمجید قرار گرفت. مجله استار تریبیون به این نکته اشاره کرد که: "زمانی‌که احساس می‌شود داستان بر حسب یک سِری اتفاقات معمولی پیش می‌رود فیلم بطور جمعی همه را شیفته خود می‌کند. انرژی انفجاری موجود در این دو ستاره این کیمیاگری را بر روی پرده سینما می‌کشاند". فیلم با درآمدی بالغ بر 478 میلیون دلار یکی از پرفروش‌ترین‌های 2005 لقب گرفت.
تنها فیلم پیت در سال 2007 «بابل» به کارگردانی الخاندرو گونزالس ایناریتو بود که در کنار کیت بلانشت حضور یافت. فیلم از لحاظ کارگردانی و حضور بازیگرانی همچون پیت، بلانشت و گائل گارسیا برنال نظرات مثبتی را بخود جلب نمود. ویلیام آرنولد از استیل پست بر این نکته اشاره کرد که اجرای پیت باورنکردنی بود و به فیلم ظاهر و قابلیت دیدن می‌دهد. فیلم در مجموع نامزد هفت جایزه آکادمی و گلدن‌گلوب شد که یکی از نامزدی‌های مربوط به پیت به عنوان "بهترین بازیگر نقش مکمل مرد" می‌شد.
او (راستی ریان) در سومین فیلم اوشن بنام «سیزده یار اوشن» هم حضور یافت. در پایان اگرچه به اندازۀ دو فیلم اول پر سود نبود اما فروش بین‌المللی آن در حدود 36 میلیون دلار رسید. او نقش اول فیلم «ترور جیسی جیمز به دست رابرت فورد بزدل» به کارگردانی اندرو دومینيک را بر عهده گرفت. اگرچه تولید فیلم در سال 2005 بود اما مجوز اکران آن در اواخر سال 2007 داده شد. در طول ساخت فیلم تصویرش از این شخصیت را چنین بیان می‌کند: "اتفاقاتی که تا به حال رخ داده تمام چیزهائی است که او بخاطرش به شهرت رسیده و همه افراد گروه یا مرده‌اند یا پشت میله‌های زندان‌اند. برادرش رفته و او دسته تبهکاران را رها کرده و تنهای تنهاست. مهمتر از همه این‌که او دچار یک جنون اخلالگری می‌شود که او را بطور جدی از پا در می‌آورد". اجرای موفق پیت جایزه بهترین بازیگر مرد شصت و چهارمین فستیوال بین‌المللی فیلم ونیز را برایش به ارمغان آورد. اگرچه پیت در این فستیوال حضور داشت اما بدلیل هجوم یکی از طرفداران دیوانه بسوی او مجبور شد قبل از دریافت جایزه سریعاً آنجا را ترک کند و فستیوال هم نتوانست این جایزه را به او برساند تا اینکه در فستیوال سال بعد آن را دریافت کرد.
اولین همکاری پیت با برادران کوئن (جوئل و اِتان) در کمدی سياه و تلخ «بعد از خواندن بسوزان» در سال 2008 بود. این فیلم نظرات مثبتی را دریافت کرد .آندرو پولور از نشريه گاردین فیلم را "یک جراحت سخت که بطور ماهرانه‌ای یک کمدی جاسوسی را طرح‌ریزی کرد" نامید. بعد از اين فيلم مجدداً پیت به همبازی خود کیت بلانشت در فیلم «بابل» و کارگردان «باشگاه مبارزه» دیوید فینچر ملحق شد و چهارمین نامزدی جایزۀ گلدن گلاب برای بازی در این فیلم هم نصیبش شد.
پیت دو نقش سینمائی جدید که در فهرست تولید قرار دارد را بر عهده خواهد گرفت. تولید فیلم «حرامزاده‌های لعنتی» از کوئنتین تارانتینو اکتبر 2008 در کشور آلمان آغاز شده. فیلم راجع یک جنگجوی آمریکائی (پیت) است که در مقابل نازی‌های آلمان که کشور فرانسه را در اشغال خود قرار داده‌اند در حال مبارزه است. فیلم باید منتظر بماند تا در سال 2009 مجوز پخش بگیرد. سپس قرارداد فیلم «Lost City of Z»را امضاء کرده که بعنوان یک جستجوگر بریتانیائی در حال تحقیق دربارۀ تمدن اسرارآمیز آمازونی است. همچنین در 2009 قصد دارد در فیلم داستانی «درخت زندگی» به کارگردانی ترنس مالیک در کنار شون پن بازی کند.

فعالیت‌های دیگر
پیت در تبلیغات تجاری که برای بازارهای آسیائی در نظر گرفته شده بود مانند تبلیغ محصولات لباس‌های جین ادوین و همچنین در تبلیغات تجاری مارک هینکن که در سال 2005 بر روی آنتن رفت حضور یافت.
پیت همراه با جنفیر آنیستون و کمپانی فیلم پارامونت پیکچرز یک کمپانی تولید فیلم بنام Plan B را در سال 2002 تاسیس کردند. این کمپانی تولید بعضی از فیلم‌های سال 2005 را بر عهده گرفت.
در پی وقوع توفان کاترینا در سال 2006 در منطقه نیواورلئان پیت گروهی از معماران حرفه‌ای را دور هم جمع کرد تا بتوانند طرح پروژه‌ای که پیت آن "درست بسازیم" نام نهاد را آغاز نمایند. یک سری کمک‌های مالی و ساخت 150 خانه جدید در نیواورلئان را با همین گروه اجرا کردند. پیت و شخص خیری به اسم استیو بینک هر کدام مبلغ 5 میلیون دلار وقف این پروژه انسان‌دوستانه کردند.

در رسانه‌ها
درسال 1993 پیت از دید نشریۀ امپایر بعنوان یکی از 25 ستاره جذاب تاریخ سینما انتخاب شد. همچنین دو مرتبه در سال‌های 95 و 2000 بوسیلۀ نشریه پیپل به عنوان جذاب‌ترین هنرپیشۀ مرد برگزیده شد. در مراسم سالیانۀ فوربس از پیت این‌گونه نام برده شد که"با استفاده از قدرت ستاره بودنش می‌تواند باعث شود که مردم فضاها و ماجراهائی را ببینند که معمولاً دوربین‌های فیلمبرداری آنها را از دست می‌دهد".
سال 2004 پیت از کمپ دانشگاه میسوری دیدن کرد تا دانشجویان را برای راَُی دادن در انتخابات رئیس‌جمهوری همان سال تشویق نماید که آن موقع از جان کری حمایت می‌کرد. مجدداً در همان سال در یک مجمع عمومی در مورد سرمایه‌گذاری بر روی یک سری تحقیقات معاف از مالیات در زمینۀ سلول‌های بنیادی نارس که شبیه‌سازی و تخریب سلول‌های رشد نکردۀ انسانی را در برداشت سخنانی را ایراد نمود و گفت: "باید این اطمینان را حاصل نمائیم که راه‌هایی را برای بهترین و هوشمندترین افراد که توان عبور از آن را دارند خواهیم گشود که قادر باشند راه‌های درمان بیماری‌ها را کشف نمایند که در حقیقت آن‌ها هم بر این باورند که توان انجام چنین امر خطیری را دارند." او همچنین سازمانی را در کالیفرنیا مورد حمایت خود قرار داد که در آن دولت فدرال آمریکا سرمایه‌هایی را بر روی این تحقیقات اختصاص داد که در این بررسی‌‌ها از انواع مختلف سلول‌های بنیادی و سلول‌های بنیادی رشد نیافتۀ بزرگسالان استفاده می‌کردند.
در دسامبر 2006 در تصویری از او در موزه هنری ونیتی فیر بطور باشکوهی نشان داده شد. او در عکسی آبی رنگ که در آن بجز یک شورت مخصوص بوکسورها و یک جفت جوراب چیزی به تن نداشت و در دستش یک اسلحه بود و بنظر می‌رسید که سرتا پایش خیس آب است ظاهر شد.
براد پیت، باراک اوباما را در انتخابات ریاست جمهوری 2008 حمایت کرد.

زندگی خصوصی
او یکی از طرفداران فهیم و دانای هنر معماری مخصوصاً سبک فرانک لئود رایت است. کمک‌های مالی بسیاری به "National Trust"برای حفاظت از آثار تاریخی کرده است.
پیت بازیگر سریال «دوستان» جنیفر انیستون را در سال 98 ملاقات کرد، در تاریخ 29 جولای 2000 در یک مراسم عروسی در محیطی سربسته در مالیبو با یکدیگر ازدواج کردند، در ژانویۀ 2005 او و همسرش اعلام کردند که بعد از 7 سال زندگی مشترک تصمیم دارند بطور رسمی از یکدیگر جدا شوند و 2 ماه بعد آنیستون تقاضای طلاق کرد که علت آن اختلافات حل‌نشدنی ذکر شد.
وقتی که ازدواجش با آنیستون رو به اتمام بود با دیگر ستاره زن (آنجلیا جولی) درگیر یک سری حواشی شدند که در آنجا جولیا بعنوان "زن دیگر" بیشتر به خاطر فیلم آقا و خانم اسمیت مورد خطاب قرار گرفت در حالی‌که هر دوی آنها (جولی و پیت) وجود هر نوع رابطه‌اي را تکذیب کردند. با این وجود این حدس و گمان‌ها تا سال 2004 و اوایل 2005 ادامه پیدا کرد.
در آوریل 2005 یعنی یک ماه پس از تقاضای طلاق آنیستون، یک سری عکس که شایعۀ رابطۀ بین پیت و جولی را مورد تصدیق قرار می‌داد برملا شد. این عکس‌ها که تصویری از پیت و جولی و پسر جولی (مادوکس) در سواحل کنیا را نشان می‌داد به قیمت 500 هزار دلار فروخته شد. در طول تابستان این دو نفر اغلب اوقات با هم دیده می‌شدند بطوریکه در یکی از رسانه‌ها بشوخی به آنها لقب برادجلینا←براد+آنجلینا دادند. آخرین مدارک طلاق پیت و آنیستون در تاریخ 2 اکتبر 2005 بوسیله دادگاه عالی لس‌آنجلس تایید گردید.

فرزندان
در جولای 2005 پیت، جولی را در سفر به اتیوپی همراه کرد جائی‌که جولی یک دختر 6 ماهه بنام زهرا را به فرزندخواندگی پذیرفت، در دسامر 2005 اعلام شد که پیت درخواست کرده است که هر دو فرزند‌خوانده‌های جولی را قانوناً به فرزندی قبول کند و نام خانوادگی این بچه‌ها رسماً به جولی-پیت تغییر یافت. در 27 می 2006 جولیا در طی یک عمل سزارین، دخترش شیلوه نوول جولی-پیترا در نامیبیا بدنیا آورد.
در 15 مارچ 2007 جولی، یک پسر بچه 3 ساله از ویتنام را به فرزندی گرفت و او را پکس تین جولی-پیت نامید.
در 12 جولای 2008 فرزندان دو قلوی این زوج، یک پسر بنام ناکس و یک دختر بنام ویوینی در بیمارستان لئون در شهر نایس فرانسه متولد شدند و حق امتیاز گرفتن اولین عکس‌ها از ناکس و ویوینی به طور همزمان به نشریه پیپل و هلو به قیمت 14 میلیون دلار فروخته شد که گران‌ترین عکس‌هایی بود که تا بحال گرفته شده بود که این پول‌ها به موسسه خیریه جولی و پیت واریز شد.

فیلمشناسی
• 1987: No Way Out No Man’s Land,،Cuttig Class و کمتر از صفر
• 1990: Too Young to Die?
• 1991: در طول جاده، تلما و لوئیز، جانی سود
• 1992: برخورد، جهان بی‌روح، رودخانه‌ای از آن میان می‌گذرد
• 1993: کالیفرنیا،True Romance
• 1994: The Favor، مصاحبه با خون‌آشام، افسانه‌های پائیز
• 1995: هفت، 12 میمون
• 1996: خواب‌آلوها
• 1997: متعلق به شیطان، نیمۀ تاریک خورشید، هفت سال در تبت
• 1998: ملاقات با جو بلک
• 1999: جان مالکوویچ بودن، باشگاه مبارزه
• 2000: قاپ‌زنی
• 2001: مکزیکی، جاسوس‌بازی، 11یار اوشن
• 2002: Full Frontal، اعترافات یک ذهن خطرناک
• 2003: سند باد: افسانه هفت دریا، ابی سینگر
• 2004: تروا، 12 یار اوشن
• 2005: آقا و خانم اسمیت
• 2006: بابل
• 2007: 13 یار اوشن، ترور جسی جیمز بدست رابرت فورد بزدل
• 2008: بعد از خواندن بسوزان، مورد عجيب بنجامین باتن
• 2009: درخت زندگی، حرامزاده‌های لعنتی